Metody regulacji silników elektrycznych

Napisany przez dnia Paź 20, 2014 w Nowości | 0 komentarzy

Najbardziej rozpowszechnione są następujące sposoby regulacji prędkości silnika indukcyjnego:

  1. włączanie aparatu regulacyjnego składającego się z łącznika stopniowego i opornika w obwód wirnika,
  2. zmiana liczby biegunów uzwojenia stojana,
  3. zmiana częstotliwości prądu zasilającego w stojanie które realizują falowniki.

Poza wymienionymi stosuje się również inne sposoby regulacji polegające najczęściej na stworzeniu układów wielomaszynowych, w których silnik indukcyjny współpracuje z innymi maszynami elektrycznymi połączonymi z nim mechanicznie lub elektrycznie. Tego rodzaju układy służą nie tylko do regulacji prędkości obrotowej silnika, lecz również w wielu przypadkach umożliwiają poprawienie ogólnego współczynnika mocy całego urządzenia napędowego.

Układ regulacyjny silnika pierścieniowego niczym się nie różni od układu rozruchowego. Uzwojenie stojana jest dołączone bezpośrednio do sieci, a w obwód wirnika jest włączony poprzez szczotki i pierścienie aparat regulacyjny. Uzwojenie wirnika jest łączone przeważnie w gwiazdę i w obwód każdej fazy jest wprowadzana identyczna oporność. Jeżeli podczas pracy silnika chce się przejść na charakterystykę naturalną, należy wyłączyć oporności dodatkowe lub zewrzeć je przesuwając pokrętło aparatu regulacyjnego w położenie ostatnie. Budowa aparatu regulacyjnego różni się tylko tym od budowy rozrusznika, że rozrusznik jest obciążany jedynie dorywczo podczas okresowych rozruchów, natomiast oporności aparatu regulacyjnego muszą być przewidziane do pracy ciągłej. Przy zamawianiu silnika pierścieniowego przewidzianego do pracy z regulacją prędkości należy wyraźnie zaznaczyć, że silnik powinien mieć szczotki stale przylegające do pierścieni ślizgowych. Możliwości regulacji prędkości silnika pierścieniowego przez włączanie oporności w obwód wirnika wynika z tego, że przez zwiększenie oporności wirnika przesuwa się na charakterystyce mechanicznej silnika punkt odpowiadający momentowi maksymalnemu w kierunku mniejszych prędkości. Charakterystyki mechaniczne silnika synchronicznego wyznaczone dla rozruchu asynchronicznego mają przebieg analogiczny do przebiegu charakterystyk silników klatkowych. Na wykresie M = f (n) wyróżnia się w rozpatrywanym przypadku trzy najważniejsze momenty :

  1. moment początkowy (s = 1, M = Mp),
  2. moment maksymalny (s = sm, M = Mmax),
  3. moment wypadu, zwany również momentem podsynchronicznym (sw = 0,05, M = Mv).

Momenty wymienione w punktach 1 i 2 mają istotne znaczenie dla pierwszego etapu rozruchu, moment wypadu natomiast decyduje w dużej mierze o prawidłowym przebiegu synchronizacji. Zmieniając oporność zwierającą w obwodzie stojana można regulować w szerokich granicach wartości momentu hamującego. Dzięki swoim zaletom hamowanie dynamiczne jest odpowiednie zarówno przy łagodnym zatrzymywaniu układu napędowego, jak i przy intensywnym, koniecznym np. przy zakłóceniach. Przy silnikach synchronicznych z klatką rozruchową można stosować hamowanie przeciwprądowe, ze względu jednak na znaczne straty, małe momenty hamujące i duże prądy pobierane, z sieci prądu zmiennego, stosuje się tylko wyjątkowo.

 

Falowniki można je kupić na www.falowniki.info

VN:F [1.9.22_1171]
Oceny: 8.0/10 (1 głos)
VN:F [1.9.22_1171]
Oceny: 0 (z 0 głosów)